رابرت لوکاس، برنده نوبل اقتصاد 1995، یکی از بنیان‌گذاران اقتصاد کلان مدرن است که با بسط فرضیه انتظارات عقلایی و طرح «نقد لوکاس»، مسیر شکل‌گیری مدل‌های DSGE را هموار کرد.

رابرت لوکاس از اثرگذارترین چهره‌های اقتصاد کلان مدرن و یکی از معماران اصلی تحول روش‌شناختی در این حوزه است.

او با طرح مشهور «نقد لوکاس» نشان داد که سیاست‌گذاری کلان را نمی‌توان صرفاً بر پایه روابط آماری گذشته و الگوهای تجربی ثابت بنا کرد؛ زیرا با تغییر سیاست‌ها، رفتار خانوارها، بنگاه‌ها و در نتیجه خودِ روابط اقتصادی نیز تغییر می‌کند.

لوکاس همچنین با نقش تعیین‌کننده خود در بسط مفهوم انتظارات عقلایی، نشان داد که عاملان اقتصادی تصمیم‌های خود را تنها بر اساس گذشته اتخاذ نمی‌کنند، بلکه با توجه به درک خود از سیاست‌ها و آینده اقتصاد عمل می‌کنند. اهمیت بنیادین این دیدگاه در آن است که تحلیل اقتصاد کلان باید بر میکروفونداسیون استوار باشد؛ یعنی بر تصمیم‌ها، انگیزه‌ها و انتظارات عاملان اقتصادی. از همین‌جا بود که مسیر شکل‌گیری مدل‌های مدرن DSGE هموار شد؛ مدل‌هایی که می‌کوشند پیوندی منسجم میان نظریه خرد، پویایی‌های کلان و ارزیابی سیاست‌های اقتصادی برقرار کنند. به همین دلیل، رابرت لوکاس نه‌فقط یک اقتصاددان برجسته، بلکه یکی از بنیان‌گذاران زبان تحلیلی اقتصاد کلان معاصر و از چهره‌های فکری محوری در توسعه چارچوب DSGE به‌شمار می‌آید.

صفحه دانشگاهی/آکادمیک (UChicago) مرتبط با رابرت لوکاس